Mijn geschiedenis

FROM GOLDEN CHILD TO DESPERATE HOUSEWIFE

 

Stijl en Mode. Ik was er als het ware voor in de wieg gelegd.
Lichamelijk was ik gezegend met de looks en de allures van een model. En daarnaast gefascineerd door mode, modegeschiedenis, creaties, coupes, stoffen, texturen, snit, stijl, glamour, en ga zo maar door….Ik was intelligent, grappig. Ik had geen moeite met mijn studies en werd overal zeer graag gezien. Future was bright. een zogenaamd “golden child”. De richting waarin mijn toekomst lag, is altijd duidelijk geweest.

Tot zover mijn gelukkige kindertijd…vanaf mijn twaalfde werd ik geconfronteerd met een meedogenloze spelbreker. Ik begon de tekenen te vertonen van“Alopecia androgenetica”*, dwz kaalheid met een mannelijk patroon. Vooral op de kruin wordt het haar alsmaar dunner en dit op een traag maar zekere manier. De zij- en achterkant ondergaan dit proces in mindere mate.
Als tiener werd ik doodongelukkig met het verloop van mijn ziekte. Ik weigerde voluit te leven. Ik voelde mij machteloos, overgeleverd aan mijn lot. Het beeld dat ik in de spiegel zag strookte niet met wie ik was en waar ik voor stond. En hoe zou het verder met mij gaan? De evolutie, die onafwendbaar leek, hing mij als een zwaard van Damocles boven het hoofd. Hoe zou ik eruit zien binnen 5 jaar, 10 jaar, 20 jaar? Verschrikkelijk was het om mij die voorstelling te maken. Mijn prachtig toekomstbeeld brokkelde langzaam af, samen met het dunner worden van mijn haar. Was ik gedoemd om een meelijkwekkend kneusje te worden? Mijn echte ik was geen grijze muis, die niet wou opvallen. Neen, ik was degene die altijd “anders” was dan de rest. Ik kon mijn lot, waartegen ik volkomen onmachtig was, niet aanvaarden.

Was er dan geen redding mogelijk vanuit de medische wereld? Helaas, miljoen keer helaas… Vanaf mijn twaalfde raadpleegde ik dermatologen, en die schreven mij allerlei middeltjes voor. Ze gaven mij de doodleuke mededeling dat ik maanden geduld moest opbrenegen vooraleer er “mogelijk” resultaat zou zijn. Mogelijk….maar niet dus. Veel frustratie maar niks verandering. Integendeel, het proces zette zich gewoon verder. Niet te stoppen, niet aan te ontkomen. Ik heb als twintigjarige meegewerkt aan het experimentele stadium van het enige middel (Minoxidil) tot nu toe dat enigszins iets kan helpen bij vrouwen. Bij mij hielp het niet, zoals bij de meesten, uiteindelijk. Mijn haar werd alsmaar dunner.

 

Ik was totaal onzeker geworden over wat er naar de toekomst toe nog mogelijk zou zijn voor mij. De opties model worden of modeontwerpster, die het dichtste bij mij lagen, waren alvast uitgesloten. Want….hallo, model zijn en haarverlies: there is no match! En toen al zeker niet. Zelfs nu ligt het nog heel moeilijk. Het ideaalplaatje is most wanted, hoewel men er graag mee uitpakt dat iedereen gelijke kansen krijgt. Er is een groot verschil tussen wat sociaal wenselijk is en hoe de realiteit is. I have the information firsthand.

En wat dan wel? Ik zat thuis, doodongelukkig, in totale weigering om mijn situatie te aanvaarden. But this was of no use. Ik kon daar niet blijven zitten en zo mijn leven doormaken. Ik moest toch iets doen? Halsoverkop heb ik mij dan ingeschreven voor de studies TEW(Toegepaste Ekonomische Wetenschappen), die ik normaal gezien wel moest aankunnen. En ja, die studies lukten vrij aardig en ik genoot in zekere mate wel van het studentenleven. De onzekerheid over mijn vrouwelijkheid die door het haarverlies danig wordt aangetast was deel van mijn zijn. Het schrikwekkend beeld van mezelf in de toekomst probeerde ik te onderdrukken, maar het liet me nooit los. Want het proberen te negeren zou er niet voor zorgen dat het anders werd. Het lag in mijn natuur om een wat avontuurlijk leven te leiden. Go places, meet people, do things. Dat heb ik dan niet gedaan. Scared shitless, wie was ik dat ik dat zou kunnen doen. Mijn zelfbeeld was al dusdanig aangetast dat ik nooit de vrije vogel ben geweest die in mij zat. Ik heb gekozen voor een veilig bestaan. Een huwelijk, kinderen, een zaak. Het was een manier om aan het leven deel te nemen, om bescherming te zoeken tegen the big bad world. Maar het was niet mijn drive, niet mijn passie. Ik heb jaren een “normaal” leven geleid, niets uitzonderlijks, eerder aan de saaie kant. Het pastte niet bij wie ik echt was.Maar hoe ik eruit zag, pastte ook niet bij mij.

Doodongelukkig deed ik aan binge-eating en de kilo’s bleven vlotjes hangen. En dat levert natuurlijk geen goede bijdrage aan het zelfbeeld. Pure wanhoop altijd en overal. Ik zou aan elke vrouw willen vragen zich ECHT in de situatie te willen verplaatsen. Voel je je nog vrouwelijk en seksueel aantrekkelijk, denk je? Vinden mannen je nog een mooie, aantrekkelijke en sexy vrouw? Zit je nog in de “pool” van vrouwen die in aanmerking komen als “vrouw”? Als je je daar buitengesloten weet, als je weet dat je uitgerangeerd bent als vrouw, dat je zelfs niet in aanmerking komt als seksueel aantrekkelijk wezen, dan ga je als vrouw voor een groot stuk dood vanbinnen. En dan mag je nog een fantastisch lieve man hebben die je heel graag ziet, voor de wereld zoals hij is, besta je niet meer. En dat heeft grote weerslag op alle aspecten van je leven. Het ondermijnt je zelfvertrouwen, op alle vlakken.

 

Toen ik 41 jaar was, waren er de uitzendingen van “Beautiful” (vtm). Er kwamen vrouwen ten tonele die nogal wat lichaamsonvolmaaktheden hadden. Ze kregen een volledige make-over:
ooglidcorrectie, facelift, neuscorrectie, borstvergroting, borstverkleining, borstlift, buikwandcorrectie, rechtzetten van de oren, knielift, you name it. Transformatie van top tot teen. En daarna koos men leuke kleren in een jongere stijl, toffe make-up. Heel dit gebeuren had als ultieme kers op de taart: een hip kapsel om al dat moois te bekronen! En dit maakte nog maar eens duidelijk dat als het haar er niet op lijkt, al de rest in het niets vervalt. Het maakte mij dan ook radeloos dat er voor elk probleem een oplossing was, maar voor mij….NIETS. Ergens was dit een kantelmoment voor mij. Ik besefte dat ik zo niet kon verdergaan. Ik wou niet verderleven als een meelijwekkende vrouw. Ofwel zocht tot ik een enigszins aanvaardbare oplossing vond, of anders…anders. En daar had ik wel een antwoord op en het was er geen mooi.

Ik moest een oplossing vinden. Die dunne plukjes haar op mijn hoofd tastten mijn zelfwaarde, mijn waarde als vrouw aan op zo’n ingrijpende wijze, dat er geen woorden voor zijn. Ik kon het niet langer verdragen, ik had het veel te lang verdragen. Maar in de zoektocht naar een oplossing stond ik alleen. Er was geen objectieve informatie, er was geen onafhankelijke organisatie die mij wegwijs kon maken in het mysterieuze bos van tendentieuze informatie en commercie. Waardoor ik de bomen niet meer zag. Voor de leeuwen gegooid…Iedereen heeft DE ideale, DE perfecte oplossing. Niets is minder waar. Die bestaat niet, zelfs als is die nog “close to perfection”. Ce ne sera jamais un cadeau…

 

Mijn eerste oplossing was een hele slechte. Ik had de verkoopspraatjes willen geloven en ik dacht niet dat er iets beters kon bestaan. In de moed der wanhoop heb ik iets gekozen wat niet goed was voor mij. Ik koos voor iets wat ik absoluut nooit van mijn leven gewild had: een “haarstuk” waarvan iedereen zag dat het er één was. Verschrikkelijk. Het maakte mij natuurlijk niet gelukkig. Na deze grote misleiding was ik veel kritischer geworden en vastbeslotener dat enkel iets “natuurlijks” bij mij kon passen. Iets dat heel dicht lag bij mijn haardos van een eeuwigheid geleden. Alsof ik ooit zou vergeten hoe het geweest was. Uiteindelijk heb ik “iets” gevonden dat qua fijnheid kon voldoen. Maar de nadelen waren niet mis. Ik moet u de details besparen, want dat wordt een verhaal dat niemand echt zal begrijpen (buiten deze mensen die er persoonlijk mee te maken gehad hebben). Kort gezegd, het leek een droom, maar in werkelijkheid moet je dealen met wat je kunt omschrijven als barslecht “Jommekeshaar”. Got the picture?

Niettegenstaande het verre van ideaal was om mee te leven, maakte mijn leven een ommezwaai van 180°. Ik was weer een echte vrouw, ik hoorde er weer bij. Op slag verloor ik alle overtollige gewicht. Ik kreeg mijn fantastisch figuur terug, probeerde een toffe haarstijl (kostte nogal wat moeite, maar het lukte vrij aardig), kon wat kledingstijl betreft alles weer dragen. Ik herleefde, ik was weer die stijlcameleon die altijd al in mij zat en die eigenlijk nooit weg was geweest. Ik was euforisch gelukkig dat ik er weer stond. Ik kwam tot de vaststelling dat weer “zichtbaar” werd voor de wereld en vooral voor de mannen. Het was alsof ik voordien nooit had bestaan in hun ogen. Het was een heerlijke periode, maar ergens was het nog maar eens ontnuchterend en confronterend. Nu ik voldeed aan het schoonheidsideaal, was ik overal een graag geziene gast. Everybody loves you when you’re young and beautiful! Voor iemand als ik die zo lang geleden had (30 jaar), was het een triomf en tegelijk een diepe steek in mijn hart. Ik trok mannen aan als vliegen. Ik kon het bijna niet geloven. Wat trok hen zo aan? Ik was wel mooi, maar ook geen uitzonderlijke schoonheid. Dus moest het iets anders zijn. Ik heb pas later beseft wat mijn echte aantrekkingskracht was. De jaren dat ik niet voldeed aan het “normale plaatje” heb ik een bepaalde manier van omgaan met mensen ontwikkeld .Ik kon hen niet onmiddellijk voor mij winnen met mijn uiterlijke aanblik, dus moest ik op een andere manier tewerk gaan. Dit alles gebeurde onbewust, intuïtief. Ik pastte instinctmatig alle regels van de “kunst van het verleiden”, toe. En op het ogenblik dat ik wat “eerste aanblik” betreft ook nog eens goede troeven in handen had, leek het of ik magische krachten had. Maar de grote ongemakken met mijn haarstuk, vielen uiteindelijk zodanig zwaar dat ik mijn zoektocht naar het ultieme haaralternatief, verder zette. Ik wou de delicaatheid van mijn “haarstuk”, maar dan gecombineerd met een buitenmatig goede haarkwaliteit. De zoektocht naar “echt” kwaliteitshaar kon beginnen. Ik hoorde en zag veel visies (en verkoopsargumenten). Synthetisch haar is stukken beter, echt haar is vlug versleten, je kunt het verschil niet zien. Ik was vastbesloten om niet meer te geloven wat men mij vertelde. Ik heb ondervonden dat mijn intuïtie mij nooit misleid heeft. Het is dus van belang dat ik koppig bleef zoeken tot ik vond #nevergiveup #nevergivein. Tot ik aanvoelde dat ik mezelf niet moest overtuigen met argumenten.

Tot ik wist:

 

“Dit is het wat ik zoek”. Een “pruik”, laat ons een kat een kat noemen, met echt Europees haar, zeer delicaat gemaakt, dwz ultradunne basis en randen, gecombineerd met een fijne, natuurlijke inplanting. Let the search begin! Na 8 jaar zoeken en uitleggen wat ik wou en wat zeker niet, heb ik uiteindelijk gevonden wat ik zocht en wat bij mijn perfectionistische aard pastte. En dat was 4 jaar geleden. Hallelujah, Praise the Lord! Hello life, here I am again…. Dan ging de wereld echt voor me open. Nu was ik onder vrienden en kenissen more or less de trendstijlgoeroe van de regio. Het plaatje klopte volledig. Een autoriteit op het vlak van fashion and style, naar wie men met iets van ontzag naar opkeek.The sky seemed to be the limit. Alleen wist ik niet wat ik ermee kon aanvangen in de leefwereld waarin ik zat. Ik kon mezelf daar niet uitdrukken zoals ik het wou. Ik heb verschillende wegen gezocht, maar deze bleken niet echt combineerbaar met het gezinsleven, de zaak, ons koppel, de afstand van waar het echte bruisende leven was. Uiteindelijk is het tot een breuk gekomen. Ik had de liefste, beste, stijlvolste, slimste, grappigste, meest soulmateman van de wereld. Ik ben hem oneindig dankbaar voor alle liefde die hij me heeft gegeven al die jaren. Wouldn’t have made it without him. Maar ergens moest ik nog iets anders aanvangen met mijn leven. Ik kon niet nog eens dertig jaar zo verder gaan. Het was alsof ik met hem en de wereld die eraan vasthing nooit tot de ware versie van mezelf zou komen. En de chemie was weg, al ages ago. Er was teveel pijn geweest in al die jaren, teveel misverstanden. Too much, too little, too late…..

 

Ik geef toe dat het een intuïtieve beslissing geweest is. Ik voelde aan dat ik mij moest losmaken en echt mezelf zijn, vrij zijn. Dat was 1,5 jaar geleden. Alleen mijn boontjes doppen, was confronterend tot en met. Vele keren wou ik terug, maar diep in hart wist ik dat er niets zou veranderd zijn. Ik had zo’n comfortabel, beschermd leventje geleid en dat had mij tegelijk ook verstikt en mijn eigenheid ontnomen. Door alleen te zijn kwam ik tot mijn ware zelf. Ik kwam tot de eenvoudige vaststelling dat ik mijn hele leven krampachtig een façade naar de wereld toe heb gehad. Eerst door in mijn eentje te lijden onder het feit dat ik haarverlies had en niet de vrouw kon zijn die in mij zat. En ik had dit gedurende jaren angstvallig proberen te “verstoppen”, hoewel het voor iedereen overduidelijk was. En toen ik een oplossing had, en niemand kon zien dat ik eigenlijk een pruik droeg, werd dit een masker van volmaaktheid. Een masker waardoor ik “close to perfection” was, maar mijn ware zelf moest angstvallig verborgen worden. Het voelde aan als had ik een verscheurende dubbele persoonlijkheid. En dan waren daar die mannen, die ik toevallig ontmoette, of via online matches…. Ik moest elke keer opnieuw van de schitterende rol van femme fatale een ommezwaai van 180° maken naar de rol van kwetsbare en gekwetste vrouw. Mijn verhaal doen, mij blootgeven, letterlijk en figuurlijk. Mijn pruik afzetten en mij tonen. Dat was een stap te ver. Ik kon de aanblik van mezelf niet verdragen. Ik vond mezelf afgrijselijk, afstotelijk, in niets meer lijkend op het betoverend wezen dat ik even voordien was. Ik had nog “haaroverblijfselen” die geen mooie aanblik boden. Sjaaltjes waren mijn bondgenoten. Dat waren ze vroeger ook altijd geweest, in de dagen dat mijn haar meelijwekkend dunnetjes was. En nu stonden ze mij bij in mijn meest kwetsbare moment. Gelukkig zit de sjaaltjeslook in mijn DNA, en kon ik mij zo toch nog “comfortabel” voelen. De schrik om “ontmaskerd” te worden, was heel sterk aanwezig. Kortom, ik was erg geremd. De lieve mannen waar ik het over heb, zeiden mij allemaal hetzelfde: “ik denk dat jij heel aantrekkelijk zou zijn kaal”. En na een tijd drong er een kolossale waarheid als een koe tot mij door. Ik zou nooit vrij zijn, tenzij ik de vrijheid zou hebben om mij goed te voelen zoals au fond echt ben, nl. KAAL. En dan heb ik daar met veel mensen over gesproken. De meesten konden zich inleven in de pijn en in het proces dat ik doorgemaakt heb, anderen vonden dat het geen goed idee dat ik mezelf zo zou blootgeven. From Mrs close to perfection back to the state of being a freak, an alien.

 

Wat valt er verder over te zeggen? Ik wil vrij zijn. Vrij om mij te tonen hoe ik ben, en dat is niet de vrouw die voldoet aan het “normale” schoonheidsideaal. Helemaal niet. Hoe ik er dan uitzie ligt heel ver van het normale beeld dat wij hebben van een vrouw. En bijgevolg, begeef ik mij buiten de “comfortzone”, voor mezelf, maar ook voor de buitenwereld. Ik moet hierbij toegeven dat als ik
mezelf ben, ik de controverse niet uit de weg ga, integendeel. Dus zal ik dan maar mezelf zijn? Toch?

 

Ik wil een rolmodel zijn voor al wie moet meemaken wat ik heb meegemaakt. Ik wil hen bijstaan, helpen, adviseren op een onafhankelijke manier. Een vzw oprichten lijkt de eenvoudigste manier (www.alopecia.be). Na enig onderzoek blijkt namelijk dat zo’n vereniging in België niet bestaat, wat werkelijk een schrijnende situatie is! Ik reken op de hulp van veel vrijwilligers om het waar te kunnen maken. Aub, als je in hetzelfde schuitje zit en je hebt er een hart voor, neem aub contact met ons. Samen kunnen we het taboe doorbreken. Als rolmodel Baldbarbarella wil ik de maatschappij bewuster maken van het probleem. Die naam heb ik gekozen om ze zo in mij opkwam, ze rijmt op “Michèle” en tegelijk refereert ze naar de science fiction cultfilm “Barbarella”(1968), waar Jane Fonda de pin-up van dienst is. Allemaal knipoogjes om aan te tonen dat het een ludieke naam is.

 

Bovendien was “bald en beautiful”, de eerste naam waar ik aan dacht, al teveel gebruikt. Het is alsof niemand weet wat “alopecia” is en niemand beseft hoe ingrijpend en destructief het is voor vrouwen die ermee moeten leven. Voor kinderen is het ook heel, heel erg, en sommige mannen lijden er enorm onder. Onder welke vorm ik de bewustmaking wil verkrijgen? Just you wait and see! Er zijn veel manieren. Bij deze vraag ik u mijn belevenissenblog te volgen 😉

 

What else?
Heel, heel veel, want nu ga ik ervoor om al mijn netjes opgeborgen dromen waar te maken. Toen ik nog maar net klaarheid in mijn hoofd had gekregen over wat ik met mijn leven zou doen, las ik toevallig een artikel in Standaard Magazine over Yuval Abramovitz, professioneel dromenvanger. Wat hij zegt, just knocked me out, omdat het echt waar is. The truth, the whole truth and nothing but the truth! Hij zegt, share your dreams, zoveel mogelijk. Wees niet bang om op je bek te gaan. Vertel er begeesterend over, stuur mails aan mensen die je kunnen helpen, wees vol positieve energie. Vertel waar je voor staat en wat je motivatie is, en je zal niet geloven hoeveel mensen je een hand reiken. En het was zo dat ik dat ook net begonnen was te doen, iets wat voor mij totally out of my comfortzone was. Ik heb echt alle moed bijeen geraapt om dat te doen. En okay, some you win, some you lose. Maar een neen heb je sowieso toch als je niets vraagt of zegt? Ondertussen heb ik al geleerd daar mee om te gaan. Niet alle acties die je onderneemt kunnen een succes zijn. Maar je kunt er altijd uit leren. Misschien was je niet genoeg voorbereid? Misschien heb je niet de juiste toon gevonden? Mensen kunnen ook in een slechte bui geweest zijn door allerlei omstandigheden. En zo kun je leren en groeien. Wat nu echt gebeurt. #dreamalittledream #dreamsdocometrue #justdoit