23 mei ODK OFFICE DAY…TOEVAL BESTAAT NIET

23 mei ODK OFFICE DAY…TOEVAL BESTAAT NIET

Afspraak met Inge Cnudde voor een computer check-up. Ik ben een echte IT ramp en een hopeloos geval in die zaken. Tijdens mijn studies TEW (KUL) waren de ponskaarten nog in gebruik, can you imagine! Toen ik later met mijn man de slagerij van mijn ouders uitbaatte, was computerwerk niet echt nodig. Ik ben nooit een toonaangevend voorbeeld geweest om een computer in mijn dagelijks leven te integreren. Those were the days, my friend.
Foto’s in mapjes en vuilbak, vuilbak, vuilbak! Er presenteren zich enkele raadsels. Het geheugen zit voor 75% vol en het is niet te traceren waaraan dat ligt. Ik kreeg deze pc van mijn dochter toen zij er één kreeg op haar werk. Ze had hem volledig leeggemaakt, dacht ik. Inge (en later Chris) hebben er geen echte verklaring voor. Dit wordt een werkje voor een Apple-deskundige. Programma updates moeten echt dringend gedaan worden. Toen ik nog bij mijn man was, loste hij alles op in een oogwenk. Ik voel mij een echte oen. En dan komt de zoveelste stok tussen de wielen. Mijn paswoord voor mijn apple-ID wordt verworpen. Heb ik dat veranderd? Ik herinner mij er maar één. Een nieuwe aanvragen, dan maar. En hier loopt het mis. Elke keer opnieuw vraagt hij mijn oud paswoord om te kunnen veranderen naar een nieuw. Gimme a phone number! I really need to talk to my computer. Frustratie, frustratie, frustratie! Kalm blijven, meid. De pc werkt nog voldoende voor de basic necessities: blogs schrijven. De rest zal den specialist wel oplossen.

 

Erik, een vriend van “Singles,” komt een namiddagje naar zee en hij is zo lief om aan te bieden mijn gras af te rijden. Gras afrijden is zacht uitgedrukt, als je de jungle in mijn backyard ziet. Tja, mijn tuin is momenteel geen prioriteit, zoveel is duidelijk. Maar toch klaart hij het klusje in no time. Dank u, Erik! I need a man around the house…
We gaan een hapje eten op een terras op de dijk in Oostduinkerke bad, het is intussen al bijna 15u. We zouden een fotoreeks maken met een aantal outfits, maar de tijd ontbreekt om deze nog bijeen te zoeken. We eten en praten, het is heel gezellig met het zonnetje erbij. Ik doe mijn sjaaltje af, ik ga voor kaal! Erik was de dag daarvoor bij een vriend en die is heel goed op de hoogte van wat Alopecia is. Hij kent enkele mensen die daar ook aan lijden. Zie je wel, zeg ik. Het is niet zooo zeldzaam, want iedereen kent mensen die het hebben.

En dan spreekt de vrouw die schuin achter mij zit, mij aan. “Ik kon er niet aan doen dat ik hoorde waar jullie het over hadden. Weet u dat mijn zoon dit ook heeft?” Brecht is nu 13 jaar, en heeft Alopecia Areata sedert zijn 9ᵉ jaar. Hij zit nu volop in zijn puberperiode en hij heeft het ontzettend moeilijk. Hij draagt altijd een pet. Martine vindt het ontzettend goed dat iemand probeert kaal-zijn zichtbaar te maken, “normaal” te maken. Het zou zo fijn zijn als Brecht zich niet als een rariteit zou voelen. Ze wenst mij veel moed toe om door te zetten. Ik geef mijn kaartje.

 

Ieder van ons kan het verschil maken en samen doen we er iets aan!

 


We spotten een groep kinderen met hun begeleiders. We gaan ernaartoe en ik leg uit waar we voor staan. De kinderen zijn franstalig, afkomstig uit Mons en logeren in Koksijde. Een begeleidster legt uit dat niet alle mensen haar hebben en dat dit niet altijd door kanker is. En ook dat ik zou willen dat mensen dit niet “raar” vinden. Dan zegt zij de leuze voor die we gaan scanderen samen met hen (beetje improvisatie.) Et c’est parti: “On aime Baldbarbarella (toch beetje moeilijk): NO HAIR I DARE!” Ze scanderen het, allen in koor, zoals het hoort. Daarna doen zij hun petten af, terwijl ik mijn sjaaltje afdoe. De kinderen gaan er eigenlijk vrij goed mee om. This is great.

 

 

Toeval bestaat niet 😉

 

 

mm
Baldbarbarella
info@baldbarbarella.be
1 Comment
  • Inge Cnudde
    Reply

    That day at the beach was a perfect day Michèle !
    Indeed, everything happens for a reason 🙂

    Big kiss,
    Inge xx

    June 1, 2017 at 6:26 pm

Post a Comment